تنها تر از من انگار کسی نیست  

 هوا گرفته هم نفسی نیست

تنها تر از من, از من خاموش   

  من شکسته من فراموش

اون که میخواستم ازم جدا شد

 تو مه پشت پنجره رها شد

نه ... نه سرپناهی

ستاره ای نیست تو این سیاهی

پنجره بازه رو به خیابون   

چشای خیسم خیره به بارون

دلم گرفته مثله همیشه  

 اره دل تنها آروم نمیشه

پنجره بازه به روی بارون

ثانیه های من پریشون

دلم گرفته مثل همیشه  

بی تو دل تنها آروم نمیشه

تنها تر از من انگار کسی نیست  

 هوا گرفته هم نفسی نیست

تنها تر از من که نا امیدم

 که از تموم دنیا بریدم

نه حال موندن  نه پای رفتن

 منو غریبی منو شکستن

 نه ... نه سرپناهی 

ستاره ای نیست تو این سیاهی

                                                     دارم خو میکنم با این فراموشی و خاموشی

چرا چشم دلم کوره عصای رفتنم سسته       

                                                     کدوم موج پریشونی تو رو از ذهن من شسته

خدایا فاصلت تا من خودت گفتی که کوتاهه      

                                                        از اینجا که من ایستادم چقدر تا آسمون راهه

   من از تکرار بیزارم از این لبخند پژمرده              

                                                   از این احساس یأسی که تو رو از خاطرم برده

خیلی سخته چیزی رو که تا دیشب بود یادگاری
                                           صبح بلند شی و ببینی که دیگه دوسش نداری
خیلی سخته که نباشه هیچ جایی برای آشتی
                                       بی وفا شه اون کسی که جونتو واسش گذاشتی

برو استاد خوبي ها به من درس وفا دادي
خيالي نيست
درد بي تو بودن را تحمل بهترين راه است

و من هم خوب فهميدم وفا يعني خداحافظ

خداحافظ شايد تنها بموني
خداحافظ شايد قدر نگاهم و بدوني
خداحافظ شايد آسوده باشي
شايد تنها تو کنج خونه باشي
خداحافظ شايد خوشحالي حالا
از اون وقتي که من رفتم تا حالا
خداحافظ بدون دل تيکه پاره است 
مثل ابر بهاري که ميباره

خداحافظ
ولي خوب بازي کردي
ميون گريه هام خوشحالي کردي
خداحافظ شايد يادت بياره که دل تنها به عشق تو دچاره

مي خوام امشب شيرين من
                               واسه عشقت فرهاد باشم
                                                             نذار امشب با ياد تو
                                                                                     مثل برگي بر باد باشم
ببين که غرق آتشم
از عشق تو چه مي کشم

ولي من باور نکردم

روزي مي گفتند کسي که براي اولين بار عاشق کسي مي شود آن کس را فراموش نمي کند

 ولي باور نکردم

روزي مي گفتند دل بستن به کسي خوب نيست انسان شکست مي خورد

ولي باور نکردم

روزي مي گفتند به کسي دل نبند عاشق نشو

که فراموش کردنش سخت است

 ولي باور نکردم

امروز من مي گويم عشق اول فراموش نمي شود

دل بستن آسان ولي دل کندن سخت

باورم شد

به هوايت اي ستاره به تو ميرسم دوباره 
اگه عاشقم بهانمه ام تويي

دل کنده بودم از همزبونيت
                       پنهون نکردي از من نشونيت
من پا کشيدم از عهد بسته ام
                         تو پا فشردي بر مهربونيت
اگه همزمون نبودم اگه مهربون نبودم 
                        چه کنم  دل  اين دل شکسته ام رو
اگه سرد و مرده بودم
ا                     گه پر نميگشودم
                               به تو بستم اين دو بال بسته رو 

من پذيرفتم که عشق افسانه است اين دل درد آشنا ديوانه است

 مي روم شايد فراموشت کنم با فراموشي هم آغوشت کنم

 مي روم از رفتن من شاد باش از عذاب ديدنم آزادباش

 گر چه تو تنها تر از ما مي روي آرزو دارم ولي محبت ره به دل دادن صفاي سينه ميخواهد

 به ياد يکدگر بودن دلي بي کينه ميخواهد

 اگر دورم ز ديدارت دليل بي وفايي نيست وفا ان است که نامت را هميشه بر زبان دارم آرزويم اين است نرود اشك در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد......نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز........